Kategoria: Inne/Różne

Konar miał umrzeć z głodu, bo „dobrzy” ludzie nie mieli sumienia go zabić, a przestał być potrzebny… Konar spędził prawie całe życie na krótkim łańcuchu. Nie było to dobre życie, ale w misce pojawiało się czasem jedzenie. Potem go zabrakło… Od półtora roku Konar uczy się, że człowiek to ZAWSZE pełna miska, że czasem można mu zaufać, że głaskanie i czesanie to przywilej i wielka przyjemność, ze słońce nie oznacza TYLKO pragnienia, a zima – marznięcia. Pomalutku zaczyna wierzyć zadziwiony, że ludzka ręka i dotyk może być dobry, że przestrzeń i swoboda należą się każdemu psu. Dla Konara szukamy domu i człowieka, który umocni w nim nieśmiałą wiarę, wynagrodzi ból, głód, zimno i strach. Czy jesteś gotów? Jesteś zainteresowany adopcja? Skontaktuj się z nami: tel: 603 759 165 /adopcja.viva@wp.pl

Galeria:

---